ملاقات خصوصی

نمی شود گفت دست

باید گفت چنگال سرنوشت بر دامانت

همیشه خواهد ماند

من کاری به خوب یا بد بودن هوتن شکیبا و یا پریناز

ایزدیار ندارم

سیری که سینمای ایران چندساله داره طی میکنه شاید حدود

۱۰ سال شاید از حدود دربند و لانتوری و رخ دیوانه و ...

هنوز ادامه داره

پسند من نیستن این فیلما اما بخشی از مسیر هستن

اسمش سیاه نمایی نیست . من اسمش رو طی طریق

می ذارم

اینها باید ساخته شن باید پروندشون برای همیشه

تو ذهن مخاطب و کارگردان بسته بشه

قوی نیستن از نظر داستان بنظرم ولی بازی ها و کارگردانی

داره پیشرفت میکنه

علی دنبال چی میگردی؟

میدونی ؟ اگه هامون داشتیم

نمی تونیم بگیم چرا از اونجا اومدیم

به دوزیست

چون

۱. بافت جامعه

۲. هامون حاصل سیر فرهنگی نیست

حاصل سیر فرهنگی پیش از انقلاب و نبوغ شخصیه

بحث طولانیه

بماناد

خلاصه دوو سیلو هوتن شکیبا

بیشتر از تمام فیلم چشممو گرفته بود

یاد دوو سیلو سفید بی رنگت بخیر آقای نامک خان