92 . خود تراژدی سازی آزاری*

اینجا با همه ی خلوت اش دیگر جای امنی نیست

و من با همه ی سکوتهایم حرفی برای گفتن ندارم

زبانم را نمی فهمند یا نه احتمالا من زبانشان را نمی فهمم

آدم ها در هم می لولند و زندگی می کنند و من از دور میبینمشان

و من از دور حسادت می کنم نه می شنوندم و نه می فهممشان

از آزار خودم خسته شدم و از تلاشهای بی ثمرم و از انتخاب های اشتباهم

نمی دانم از کجای این غم شروع کنم . چه مرحمی به کجای زندگی ام بگذارم

کدام زخم دهن باز کرده ام را بخیه بزنم .

پی نوشت : همیشه آدم های بدبخت تری هم هستند لازم به تذکر به من نیست .

* این یک عنوان نیست . حکایت رنجهای روحی ناخواسته من است از دردهای خودم و آدم هام